RSSDe schedeltrepanatie van Bart Huges
Apr 27
non-fictie & andere werkelijkheden Comments Off
Vroeger geloofde men dat waanzin werd veroorzaakt door een kwade geest en middels een schedelboring kon deze geest uit het hoofd van de geesteszieke ontsnappen. Een Schedeltrepanatie werd in sommige traditionele culturen toegepast bij krankzinnigen. In de Middeleeuwen hadden wij in het westen een volksgeloof dat waanzin werd veroorzaakt door een insect. Dit klauterde tijdens de slaap via de mond of neusgaten in het hoofd en veranderde aldaar in steen. Op kermissen werd door kwakzalvers de illusie gewekt een kei uit de patiënt te verwijderen. Hierbij werd een kleine opening in de schedel gemaakt.
De medicijnenstudent Bart Huges (1934-2004) baarde in 1965 opzien toen hij aankondigde een gat in zijn hoofd te willen boren om tot een hoger en verruimd bewustzijn te komen. Hij was van mening dat een gesloten schedel het brein verhinderde om vrij uit te zetten, wanneer door de hartslag het bloedvolume toenam. Het bloed bereikte daardoor niet de hersenen tot in de allerkleinste haarvaatjes, met als gevolg dat hij een deel van zijn hersencapaciteit niet benutte. Een opening in het schedeldak zou er volgens Huges voor zorgen dat de hersenen wél vrij zouden kunnen pulseren met de hartslag. Dit alles met een hoger bewustzijnsniveau als resultaat. Met een gaatje in zijn hoofd zou hij naar eigen zeggen permanent high zijn. Na enkele chirurgen vergeefs te hebben gevraagd hem te opereren, besloot Huges uiteindelijk de ingreep bij zichzelf uit te voeren. Ook zijn vrienden, waaronder Simon Vinkenoog, die de operatie zouden uitvoeren trokken zich bij nader inzien terug. Huges’ instrumentarium was simpel: een injectiespuit om een plaatselijke verdoving toe te dienen, een scalpel om de hoofdhuid weg te snijden en een elektrische boor van Black & Dekker. Na de operatie voelde Huges zich als een veertienjarige. Huges zelf was toch enigszins geschrokken na het opruimen van het rondgespatte bloed en werd twee dagen ter observatie opgenomen in het Wilhelmina Gasthuis. Er werd getwijfeld aan zijn mentale gezondheid.
Huges was op slag beroemd als een extreem voorbeeld van de zoektocht naar geestverruiming. Hij kreeg wat hij wilde: internationale aandacht. Of onderging Huges deze bizarre operatie echt vanwege diens filosofie? Een pientere medicijnenstudent moet wel beter weten, toch?! Het televisieoptreden bij Willem Duys in 1965 maakte de persoon Bart Huges tot een nationaal symbool van de tegencultuur in de jaren zestig. In Voor de vuist weg vertelde Huges tot in de bloederigste details over de, door hemzelf uitgevoerde, operatie.
Samen met de geest van de jaren zestig doofde ook Huges’ beroemdheid langzaam uit. In 1970 verscheen van zijn hand het boek Trepanation: the cure for psychosis. Huges publiceerde nog enkele boeken over de heilzame werking van schedeltrepanatie maar echt opzienbarend was deze materie niet langer. De internationale goeroe van het hogere bewustzijn, die hij zo graag wilde worden, is Bart Huges tot zijn eigen spijt nooit geworden. Hij werkte als documentalist voor het Koninklijk Instituut voor de Tropen en overleed in 2004 op 70-jarige leeftijd aan een hartkwaal.
