Dante en de bloembakken van de Hoekwierde

Terwijl de twee mannen op leeftijd de bloembakken in de Hoekwierde voorzien van de nodige dosis water, roept Dante vanaf onze straat ‘die, die’.
Hij wijst triomfantelijk naar de Honda HT 3810, zijn Honda HT 3810 welteverstaan. Met een brede glimlach zwaait hij naar de heren. Dantes gewuif blijft niet onopgemerkt, zijn overduidelijke motorgeluid doet vermoeden dat de oudste bestuurder van de Hoekwierde plaats moet maken voor de jongste bestuurder van de buurt.
‘Over een jaar gaat hij gewoon met ons mee hoor, dan rijdt hij zelf en dan loop ik achter hem aan’, schreeuwt de bestuurder met een sjekkie in zijn mondhoek.
‘Wat?’, roep ik voor de grap. Zijn glimlach is duidelijk te zien onder zijn witte pet. Zijn sjekkie lijkt scheef te zijn gedraaid. De mini tractor stinkt en maakt te veel geluid voor zijn grootte.

Bij elke lantaarnpaal, die voorzien is van een zogenaamde Hanging Basket, loopt Dante met zijn herkenbare huppel keurig achter de heren aan. Dit in de hoop dat hij bij elke pitstop wordt opgetild en de rit van zijn leven krijgt.
‘Als ik echt iets wil, krijg ik het voor elkaar’, is een gevleugelde uitspraak van mijn moeder en mijn kleine held is het levende bewijs.
Als Dante zijn charmes in de strijd gooit, krijgt hij alles voor elkaar. Net zijn vader zeg ik in alle bescheidenheid.