Een onheilspellend meesterwerk


The Wailing begint met de mysterieuze moord op leden van een familie in een rustig dorpje in Zuid-Korea. Het is gelegen in een heuvelachtig en somber deel, waar het regent, veel regent. Bewoners behandelen elkaar met de nodige minachting, de regen komt met bakken uit de hemel en de grimmigheid sijpelt via alle wegen het dorpje binnen. Bij aankomst op plaats delict schrikt de zachtmoedige politieman Jong-gu van de verdachte. Leunend op de veranda van zijn huis gedraagt hij zich als een krankzinnige met vreemde rode blaren over zijn nek en gezicht. Dit is slechts het begin van een serie moorden die het vredige dorpje in het verderf storten. Op basis van ziekenhuisgegevens concludeert de politie dat de moorden het gevolg zijn van een collectieve verslaving aan giftige paddenstoelen.

Puur kwaad
Al snel verspreiden er in het dorp geruchten: alles in verband gebracht met in het bos wonende nieuwkomer – een vreemde Japanse kluizenaar. Niemand weet wanneer hij arriveerde, waarom hij er is en wat hij doet. Hoe meer het dorp bezeten blijkt door een collectieve krankzinnigheid, hoe dreigender de sfeer wordt. Intussen concentreert het kwaad zich steeds meer op hoofdpersoon Jong-gu, wanneer zijn eigen dochtertje behekst lijkt te zijn. The Wailing verduistert en vertraagt bijna onmerkbaar, tot de tijd eruit wegsijpelt. Dan worden langzaamaan alle hellepoorten open gegooid.

Onheilspellend
Het verhaal wordt gevolgd vanuit de perceptie van de stuntelende politieagent Jong-gu en het sullige politiekorps. De man is incompetent, erg laf en niet bijzonder geliefd bij zijn collega’s, zijn baas en zelfs niet bij zijn vrouw. De enige persoon die hem ondanks zijn onvolkomenheden lijkt te waarderen en onvoorwaardelijk van hem houdt, is zijn dochtertje Hyo-jin. Tot ze bezeten raakt. De grote kracht van de film ligt in de onvoorspelbaarheid. Het kwaad zit in de heuvels, in het water, in de natuur, in de mens, maar ook in het geloof. Regisseur Na Hong-jin brengt het publiek constant in verwarring door te wroeten in de geest, door te spelen met verwachtingen, door een werkelijkheid te presenteren die net zo snel weer verworpen dient te worden. Dát wat je ziet hoeft niet te zijn wat het is. De werkelijkheid is niet de waarheid, alles lijkt perceptie. Jong-gu weet niet meer weet wie hij moet geloven. De duivel lijkt zich te tonen. De sjamaan die Hyo-jin moet genezen, blijft zijn profetieën verkondigen en de haan laat zich horen als de ultieme bevestiging dat de verloochening van al dat goed is, is geschiedt. Echter…het onbekende kwaad blijft rondwaren.

Niet alleen griezelen
The Wailing begint luchtig, maar onmerkbaar worden de poorten naar de hel geleidelijk geopend. Het is een film die geen antwoorden geeft, horror die onderhuids doorwroet. The Wailing zet zich keihard af tegen de mainstream griezelfilm en verzet zich fel tegen de langzaam sterker wordende maalstroom van eenzijdige en clichématige Amerikaanse producties. Deze producties worden enkel gemaakt omdat ze gemaakt moeten worden, zonder enige liefde voor het genre. De gemiddelde Amerikaanse griezelfilm heeft tegenwoordig bijna niets meer te maken met film als kunstvorm en vertoond altijd vaste patronen in stijl, setting, opbouw en boodschap. Het lijkt erop dat het genre, juist door de hoeveelheid aan nietszeggende griezelfilms, niet meer serieus wordt genomen. En dat vind ik als liefhebber van het genre teleurstellend. The Wailing is een combinatie van prachtige landschapscinema, een misdaad-thriller, een zombie-apocalypse, een sullig-komische politie exercitie en exorcisme. En juist al deze ingrediënten maken The Wailing, maar vooral ook de Zuid-Koreaanse cinema, zo interessant.

Meesterwerk
The Wailing is met geen enkele andere film te vergelijken en misschien moet je dat ook niet doen. Verbazingwekkend, onheilspellend, weergaloos en ongeëvenaard. The Wailing blijft dagen zinderen, dit is de allerbeste film van dit jaar. You better brace yourself.