Il Elefantino


De Italiaanse wielrenner Marco Pantani was niet zomaar een renner, hij had stijl. Een onverbiddelijke aanvaller en klimmer pur sang. Hij boekte grootse overwinningen zoals de ronde van Italië en de ronde van Frankrijk maar zijn carrière en turbulente leven kenmerkte vooral tegenslag. Marco Pantani was de laatste winnaar van de Tour de France vóór het tijdperk Armstrong. Bij nader inzien was hij destijds de enige renner die Lance Armstrong weerstand kon bieden maar ongelukkigerwijs zorgde zijn temperament en instabiele karakter voor te veel roet in het eten.

Spanning om te snijden
Iedere zenuwslopende bergetappe in de ronde van Frankrijk roept bij liefhebbers altijd een bepaalde vorm van nostalgie op; of het nu een prachtige demarrage van  Lance Armstrong is, of het zichtbare afzien van Jan Ullrich met zijn veel te zware lijf, of de opeenvolgende successen van de Spanjaard Miguel Indurain. Voor mij is het uiteindelijk de imposante verschijning van Marco Pantani, ook wel il Elefantino genoemd, die het meest bijstaat. Il Elefantino had veelal een roze outfit, flaporen, een kale kop, grote oorbellen en bij gelegenheid droeg hij een bandana. De verwijzing naar een olifantje is niet ver gezocht. Na zijn grote successen in 1998, Pantani won dat jaar zowel de Giro d’Italia als de Tour de France, ging het bergafwaarts met zijn carrière. In 1999 raakte Pantani betrokken bij een dopingschandaal en werd hij twee dagen voor de laatste rit uit de Giro gezet. Tot het moment van uitzetting was er geen vuiltje aan de lucht, Pantini zou opnieuw de ronde van Italië op zijn naam schrijven. Vanaf dat moment vereenzaamde Pantani en verdronk in zelfmedelijden.

Zijn laatste Tour de France
Tijdens de Tour van 2000 won Pantani nog twee zeer belangrijke bergetappes waarvan de eerste rit, naar de Mont Ventoux, hem cadeau werd gedaan. Althans dat beweerde Armstrong in een persconferentie. Dit pikeerde Pantani zodanig dat hij op wraak zon. Pantani won de volgende etappe. Evengoed stapte hij, na een mislukte aanval in de laatste bergrit, halsoverkop uit de Tour. Dit tot grote woede en verontwaardiging van de Tourdirectie en zijn ploeg. Pantani bleek wederom zijn mentale gestel niet de baas te zijn en werd niet meer uitgenodigd om aan de ronde van Frankrijk deel te nemen.

Verdrinken in eigen tranen
In de jaren die volgden is Pantani nooit meer de grote wielrenner geweest die hij ooit was. Depressies namen toe en hij bleek zijn drugsgebruik niet in de hand te hebben. De gevierde wielrenner transformeerde in een treurige en extravagante antiheld die nooit aan het verwachtingspatroon van het Italiaanse volk heeft kunnen voldoen.
In 2003, toen hij nog een excellente comeback in de Giro volbracht, maakte Pantani nochtans bekend te stoppen met wielrennen. Sindsdien verergerde zijn depressies.
Op Valentijnsdag 2004 stierf de tragische Pantani eenzaam in zijn hotelkamer. Volgens de persberichten in la Gazzetta dello Sport was de doodsoorzaak een acute cocaïnevergiftiging. Il Elefantino, de eenvoudige Italiaanse jongen met het uitzonderlijk wielertalent, raakte door de grote dopingschandalen permanent beschadigd en moest uiteindelijk de hoogste prijs betalen maar is voor veel wielerfanaten nog altijd een held.