Max (en The Wild Things)

Het Amerikaanse prentenboek Where The Wild Things Are (1963) van Maurice Sendak is inmiddels een klassieker van formaat. Kort na verschijning was Max en de Maximonsters, zoals de Nederlandse vertaling luidt, enigszins omstreden door de onbekommerde omgang met kattenkwaad. Hedendaags wordt het prentenboek gebruikt in onderwijsmethoden om kinderen uit te leggen wat fantasie is. Als kind scheurde ik woest de prenten uit het boek en hing ze naast mijn bed. Minutenlang kon ik naar de als wolf verkleedde Max en zijn Maximonsters staren. Soms sprak ik ze aan en vertelde hele verhalen over mijn bevindingen. Ik rende met enige regelmaat naar mijn slaapkamerraam en wachtte tevergeefs tot ik een glimp van een van de harige monsters kon opvangen.

Voor de verfilming van Where The Wild Things Are die sinds deze week eindelijk in de Nederlandse bioscopen te bewonderen is, vroeg de illustrator Spike Jonze (Being John Malkovich). Jonze die bekend staat vanwege zijn onorthodoxe aanpak schreef samen met co-auteur Dave Eggers (Een hartverscheurend verhaal van een duizelingwekkende genialiteit) het filmscenario. Eggers werd op zijn beurt weer door Sendak benaderd om het prentenboek te bewerken tot een roman voor alle leeftijden, Max (en The Wild Things). Het boek moest dicht bij het prentenboek blijven, de film mocht vooral géén Disney worden. Het resultaat is een origineel, eerlijk en intelligent verhaal over een jongen die geen controle heeft over zijn emoties.
Wanneer Max zijn wolfspakje aantrekt, kattenkwaad uithaalt en onhandelbaar gedrag vertoont, wordt hij door zijn moeder zonder pardon en zonder eten naar bed gestuurd. Dan vloeien fantasie en werkelijkheid in elkaar over en zeilt Max naar het land van de Maximonsters. Een sprookjesachtig avontuur ligt vervolgens in het verschiet. Max heeft een heftige en wilde tijd met de Maximonsters. Ze kronen hem zelfs tot koning. Max rent en springt over het  eiland, slingert aan bomen, sloopt en maakt huizen en viert woeste feesten. Alles wat een baldadige en heldhaftige jongen van die leeftijd leuk vindt. Op het moment dat de hiërarchie vervaagt en ruzies escaleren, vertelt Max dat hij eigenlijk geen koning is. Hij wil naar huis. Max komt er achter dat hij heimwee heeft. Uiteindelijk verlangt ook Max naar orde en regels.
De Maximonsters vertegenwoordigen de emoties van Max; woede, liefde, angst, eenzaamheid en plezier. Alles wat er op die leeftijd in een kinderhoofd omgaat. Max kan, zoals de meeste kinderen van zijn leeftijd, zijn wisselende stemmingen niet kanaliseren. We weten niet waarom Max zich zo slecht gedraagt, hij biedt nergens zijn excuus aan voor zijn slechte gedrag en het verhaal eindigt niet met een didactische les. En toch, of misschien wel juist daarom, is zowel het boek als de film en een tijdloos meesterwerk onder kinderen en volwassenen.
Where The Wild Things Are is een zeer geslaagde verfilming en visueel prachtig vormgegeven. De dialogen, hoe simpel ze ook mogen zijn, zijn veelal diepgaand en ontroerend. Maar bovenal raakt de muziek van Karen O. and the Kids de ziel. Karen O. doorgaans bekend als de zangeres van The Yeah Yeah Yeahs brengt met haar betoverende popsongs de film naar een haast magisch niveau.
Where The Wild Things Are gaat naar alle waarschijnlijkheid in de prijzen vallen. Misschien een Oscar voor beste filmmuziek? Wie weet.